- وای... سرم... هنوز جمله‌م تموم نشده بود که دستش دور بازوم حلقه کرد - آی آی ! چیشدی ؟ سرم رو به شونه‌ش تکیه دادم و چشمامو بستم. - فکر کنم الان میفتم... لبخند خیلی آرومی زد و محکم‌تر نگهم داشت.. - تا من اینجام، نمیزارم بیفتی. گرفتمت. - اگه ول کنی چی؟ - ولت نمیکنم. حتی یه لحظه. به چشم‌هاش نگاه کردم. نگرانی از توی نگاهش معلوم بود. - رنگت پریده... بشین، نفس عمیق بکش.. آروم نشستم، اما هنوز دستم توی دستش بود. - ببخشید... ترسیدم. انگشتاشو دور دستم محکم‌تر کرد. - من بیشتر ترسیدم. وقتی دیدم تعادلت به هم خورد، فقط یه فکر توی سرم بود... اینکه نزارم حتی یه خراش برداری. لبخند کم‌رنگی زدم. - همیشه همینقدر هوامو داری؟ خم شد و آروم گفت: - تا وقتی کنارمی، مراقبتم. پس خیالت راحت... اگه دنیا هم زیر پات خالی بشه، قبل از زمین خوردن، من میگیرمت..