سالی گذشت و من به یاد دختری می افتم که در یکسال پیش وقتی کنار مادر خود نشسته بود گفت: تا سال دیگر، حتما خوب میشوم! آه دختر. چرخه ی ماه ها گذشت و تو همچنان همانجایی. در تاریکی ذهنت.

احتمالا تلخ ترین خاطره ام این باشد: آن دقایقی که حالم خوب بود و ذهنم ساکت.. و باورم نمیشد زندگی ام میتواند انقدر آرام باشد.

کاش زندگی آنقدری به ما فرصت میداد که تمام زبان های دنیا شاهنامه ی فردوسی غزلیات حافظ مثنوی معنوی مولوی قرآن و... را حفظ کنیم و یاد بگیریم. در اصل، با آنها زندگی کنیم.

انگشتانم را با زور و درد روی کنترل ویلچر میگذارم و حرکت میکنم. + عه! لیلی بابا کجا میری؟ و از پشت ویلچرم را میچسبد. میخواهم زار بزنم. این نهایت بی رحمی است! هادی هم می فهمد که ثانیه ای با خیس شدن صورتم فاصله دارم، که میگوید: بزارید راحت باشه! مثل همیشه، او آدم خوبی بود. او، بد نبود. بدی من بودم. بدی دوست داشتن من بود. _ سرو خمیده ام_

به دیدار گل نیامدن، خطای باد است. _ رمان سرو خمیده ام