گاهی آدم‌ها چنان آرام و بی‌صدا تغییر می‌کنند که حتی آینه نیز از درک آن بازمی‌ماند؛ نه ترک تازه‌ای بر چهره می‌افتد، نه چین روشنی بر پیشانی می‌نشیند، نه نشانه‌ای آشکار در قامت پدیدار می‌شود. انگار که در جایی دورتر، در لایه‌ای خاموش‌تر از جان، چیزی اندک‌اندک جابه‌جا می‌شود. چیزی که نه ناگهانی فرو می‌ریزد و نه با هیاهو خود را اعلام می‌کند. بلکه آهسته، مانند نوری که از لای پرده به اتاقی نیمه‌تاریک راه پیدا می‌کند.

از درون آن قفس فریاد می‌زد غافل از آنکه... کلید در دست خویش پنهان بود.

صدای خش‌خش بی‌وقفه‌ی نوک فلزی قلم بر روی کاغذ، تنها نوایی بود که با سمفونی باران رقابت می‌کرد. او کلمات را صرفاً نمی‌نوشت؛ بلکه آن‌ها را از شریان‌های ملتهب درونش بیرون می‌کشید و با جوهری به سیاهی شب، بر سپیدی بی‌گناه کاغذ قطره‌قطره می‌چکاند.

پاکت را در دست فشردم. سنگینی‌اش واقعی بود. نگاهم را به سقفِ نم‌کشیده‌ی سلول دوختم. پوزخندی تلخ، خطوطِ خشکیده‌ی صورتم را در هم کشید. با صدایی که از فرطِ سکوت، شبیه به خس‌خسِ کشیده شدنِ تیغ روی سنگ شده بود، در تاریکی زمزمه کردم: «مگه در این دنیا برای دیوانه‌ها هم نامه می‌نویسند؟» بخشی از داستان کوتاه "ساکنان سرزمین جنون"

- چه چیزی رو هیچ‌وقت نتونستی توضیح بدی؟ - اینکه چطور ممکنه آدم، وسط شلوغ‌ترین جمع، احساس تنهایی کنه...