فرشته‌ی تک چشم غول‌پیکر بالهای خونینش را به دیواره‌های قفس بزرگی که برای پیکرش تنگ بود کوفت. «آزیم» نگاهش کرد و گفت: «تقلا نکن! هر کی بال پرواز داره باید خوراک عالیجناب «سرخ» بشه تا ما زندگی خوبی داشته باشیم.» نگاه خیره فرشته انگار میگفت: «ننگ بر آنکه برای این زندگی پست پرواز آزادانه در آسمان‌ها را قربانی شکم شیطان کند.»