یه لحظه یه دستی دور کمرم پیچید و منو از بین بقیه بچه‌ها کشید کنار. - بیا اینجا... یه دقیقه فقط خودم ببینمت. + چیشده؟ - چشمات... + چشمام چی؟ - زیر و روش قرمزه... دیشب نخوابیدی یا دوباره تا صبح با فکرات گلاویز بودی؟ + ولم کن، من باهات قهرم. - قهرتو بذار برای بعد، الان جواب منو بده. + بابا عادتمه، خوابم نمیاد. - نه... من این قرمزی رو می‌شناسم. این، قرمزیِ بی‌خوابی نیست... قرمزیِ اشکاییه که پاکشون کردی. + داری چرت میگی. - چرت؟ فکر کردی من فرق چشم خسته با چشم گریه‌کرده رو نمی‌فهمم؟ + برای چی باید گریه کنم؟ - نمیدونم... ولی هر کوفتی که هست، انقدر سنگین بوده که رنگ چشماتو عوض کرده. + انقدر گیر نده. - گیر؟ آره گیر میدم. چون از اون اخلاق مزخرفت حرصم می‌گیره که تا خودتو تیکه‌تیکه نکنی، حاضر نیستی یه کلمه حرف بزنی. + نمی‌خوام کسی نگرانم بشه. - من «کسی» نیستم... من از اون بدبختاییم که اگه یه ذره حالت بد باشه، از عصبانیت خوابم نمی‌بره. + ... - دفعه‌ی آخره که می‌پرسم... می‌خوای خودت بگی چی دلتو سوزونده، یا بشینم اینقدر نگات کنم تا خودِ چشمات لو بدن ؟ براساس واقعیت و یه قسمت از رمانی که تازگی گزاشتمش*