گاهی، سکوت میتواند ترسناکتر از هرچیزی باشد. سکوت درد، رنج و غم را به همراه دارد. هیچکس بدون دلیل ناگاه سکوت نمی‌کند، حتماً دلیلی دارد که تصمیم گرفته آنطور ساکت و گوشه‌گیر شود…

+ «صبر کن، صبر کن.» _ «باز چی شده؟» + «تو همیشه… انقدر بی‌پروا میپری وسط خطر و اتفاقات؟» _ «آره، چطور؟» + «………» + «خب، پس من نمیام.» _ «چرا؟» +«چون فعلاً می‌خوام زنده بمونم. بعد اون شاید بهت تو این راه ملحق شدم» _ «………»

دست‌هایش زخم شدند، آنقدر که تلاش کرد چیزی را که شکسته است و دیگر درست نمی‌شود با دست‌های خالی نگه دارد. چیزی که خیلی وقت پیش باید درهم می‌شکست…

در زندگی خیلی چیز ها را از دست دادم، اما از دست دادن او بیشتر از هرچیزی برایم درد آور بود…

«تو تنها نمی‌تونی کاری کنی. این قانون این دنیاست، ضعیف ها باید سکوت کنن و کنار برن تا قوی ها دیده بشن.» برگرفته از یکی از داستان های خودم…