خیلی قشنگه که یه نفر، فقط با اومدنش، دوباره جون بده به روزات... عوض نشه و تکلیفش مشخص باشه ، حواسش بهت باشه؛ حتی وقتی چشماش از خواب داره بسته میشه، حتی وقتی سر کلاسه، حتی وقتی کلی کار داره... یا بهتره بگم، همیشه‌ی خدا..)) یجوری که بی‌هوا دلت بخواد بیشتر به خودت برسی، بیشتر خودتو دوست داشته باشی، بیشتر بخندی و حالت واقعی خوب باشه.. مثلا از وقتی اون اومده توی زندگیم، انگار خودمو دوباره پیدا کردم؛ دوباره باشگاهمو میرم، به خودم میرسم، آروم‌تر شدم، بیشتر مراقب خودمم و کم‌کم تقریبا دارم تبدیل میشم به همون نسخه‌ای که دوست دارم باشم .. حتی حس می‌کنم خوشگل‌تر هم شدم... انگار بعضی آدما خودشون معجزه نیستن؛ فقط انقدر قشنگ دوستت دارن که یادت میاد تو هم باید هوای خودتو داشته باشی..شاید گوشه‌ای از خوشبخت و خوشحال بودن همین باشه ، که یک فرد مورد علاقه داشته باشی که باعث شه به جای شکافته شدن شکفته بشی !)))