عادت داشت همه‌چیز را به سخره بگیرد. در اوج گریه‌هایش می‌خندید... در میانه‌ی هق‌هق، قهقهه می‌زد و اشک‌هایی که از چشمانش سرازیر بود، از لابلای لبخندهایش عبور می‌کردند. می‌گفت: «زندگیم اینو بهم یاد داده!» غافل از اینکه همه می‌دانستند زندگی‌اش کیست...