ماهی خانم
اری شاید پروانه میتوانست همه چیز او باشد، اما ذات شمع، آبشدن در آتش حسرت هایش بود!
8پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک روز پیش
من تمام شدهام ... بخشی از من زیر خاک دفن شده ... بخشی لای به لای خون غرق شده ... بخشی زیر موشک و آوار شده ... جایی دگر از من زخم خورده شکسته تنها مانده ... بخشی از من با فقر و گرسنگی کشته شده ... بخشی از من با بی عدالتی اعدام شده ... بخشی از من در زندان و قفس پوسیده ... بله من دگر صبرم تمام شده امیدم تمام شده حوصله ام تمام شده خنده هایم اشک هایم احساساتم منطقم تمام شده ... من مانده م و دیوانگی... که او در تنهای طرد شده ...
10
16 روز پیشخستگی چنان در تارو پودم رخنه کرده که توان مردن هم ندارم
100
22 روز پیشعادت داشت همهچیز را به سخره بگیرد. در اوج گریههایش میخندید... در میانهی هقهق، قهقهه میزد و اشکهایی که از چشمانش سرازیر بود، از لابلای لبخندهایش عبور میکردند. میگفت: «زندگیم اینو بهم یاد داده!» غافل از اینکه همه میدانستند زندگیاش کیست...
101
23 روز پیشماجرای مان اینگونه بود که قلب های مان در هم تنیده بود و فاصله ها جانمان را میگرفت و دیگر قلبی برای دوست داشتن نمیمانداینجا که نشد ایشالا تو یه دنیای دیگه یه زندگیه دیگه ....
90
23 روز پیشاینجا که نشد ایشالا تو یه دنیای دیگه یه زندگیه دیگه ....
91