شاید چون آدم ها ما را نمیشنوند، مینویسیم.
کاش میشد گلی باشم در باغ دلش. یا پروانه ای بر روی دستانش. یا اشک هایی که از چشمانم سر بخورم و گونه اش را ببوسم. کاش میشد اتاقی بودم که از همه به من پناه می آورد. کاش میشد آغوشی باشم برای غم هایش و دستی باشم برای نوازش موهایش.